Δεν θυμάμαι να είχα σοβαρές αυπνίες στη ζωή μου. Και ο κόσμος να χαλούσε, ο ύπνος παραμένει φίλος μου καλός. Διώχνει τους πονοκεφάλους, και τις σκοτούρες. Ίσως να μην έχω και πολλές. Δεν ξέρω..

Τα όνειρα μου δεν τα θυμάμαι. Εκτός από μια, δυο φορές το χρόνο, στις οποίες πιθανόν, να κοιμάμαι κάπως ανήσυχα. Δεν θυμάμαι..

Εκείνο που ξέρω, είναι πως όταν μέσα σου, είσαι καλά, χωρίς τύψεις, ενοχές και διατηρώντας καθαρή τη συνείδηση σου, τότε κοιμάσαι όμορφα χωρίς να θυμάσαι τα όνειρα σου. Χωρίς να βλέπεις το σκοτάδι..

Και σαν την ωραία κοιμωμένη, ευτυχώς, ξυπνώ τις περισσοτερες φορές πριν το χάραμα. Γιατί είναι όμορφο να αναμένεις το φως. Και γιατί η μέρα είναι μεγαλύτερη. Ευτυχώς..