Πάει καιρός να γράψω. Και με ρωτούν κάποιοι φίλοι γιατί. Και απαντώ, γιατί να πρέπει; Δεν έχω κάτι να πω, ενώ ήδη γνωρίζω κατά βάθος, πως έχω πολλά να πω. Μόνο που κάποτε, οι σκέψεις, μπερδεύονται, αλληλοσυγκρούονται, παραιτούνται, μπλοκάρονται. Δύσκολα διατυπώνονται και ακόμα δυσκολότερα γράφονται.

Σε κάποια συζήτηση με φιλικά πρόσωπα, χαριτολογώντας και αστειευόμενοι περί ανέμων και υδάτων,  λέει ο ένας της παρέας, πως διάβαζε πρόσφατα, στην εφημερίδα ένα αρθρογράφο, που γράφει σχεδόν κάθε μέρα. Και πως δεν τον ενθουσιάζει πάντα, η γραφή του. Και κάποιος τον ρώτησε γιατί. Και απάντησε πως ο συγκεκριμένος αρθρογράφος, έγραφε λόγου χάρη, πως καθότανε σε ένα καφενείο, και κοίταζε τους ανθρώπους που έπιναν το καφεδάκι τους, τι φορούσε ο ένας, πως έμοιαζε ο άλλος, τι έλεγε στον άλλο, και τι έφαγε αυτός και οι άλλοι. Κάποια στην παρέα υποστήριξε πως είναι ωραίες οι περιγραφές. Και εκείνος της απάντησε “τι να τις κάνω τις περιγραφές; Εγώ την ουσία προτιμώ να διαβάζω, να ‘χει νόημα, να καταλήγει το κείμενο σε συμπεράσματα που να σου προσφέρουν κάτι”. Τελικά η συζήτηση κατέληξε στο εάν κάποιοι γράφουν, χωρίς να έχουν κάτι να πουν, ίσως επειδή τους αρέσει να βλέπουν το όνομα τους, σχεδόν καθημερινά στην εφημερίδα, ασχέτως αν γράφουν ό,τι να ναι. Κάπως όπως συμβαίνει και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αγώνας για λίγα λαϊκ, λίγη σημασία. . .

Αλλά και πάλι… Ζούμε σε ένα κόσμο επιφανειακό και κυρίως σε ένα κόσμο, χαμένο στη μετάφραση. Έχουμε σκεφτεί ποτέ, πως δεν στοιχίζει απολύτως τίποτα, να σπάσουμε το γυάλινο κλουβί μέσα στο οποίο ζούμε; Και πως θα γίνει αυτό; Με το να μιλάμε αληθινά, έστω και αν κάποτε πληγώνουμε τους ανθρώπους. Να μιλάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, χωρίς φόβο. Να μιλάμε, χωρίς να επιδιώκουμε όλα τα βλέμματα στραμμένα επάνω μας. Να μιλάμε και κυρίως να σκεφτόμαστε και να ζούμε χωρίς ψευδαισθήσεις. Γίνεται;

Ας προσπαθούμε όσο γίνεται, να είμαστε αληθινοί, κυρίως με τον εαυτό μας. Γιατί, θα έρθει κάποτε η στιγμή, που θα φύγουμε από αυτό το κόσμο. Δεν πιστεύω σε περαιτέρω ζωές, επόμενους παραδείσους και επεα πτεροεντα. Γνωρίζω, όμως, ότι έχω όπως και όλοι μας, ένα φύλακα άγγελο που κάποτε  απογοητεύεται τόσο από τις αυτοπαγιδεύσεις μας και την ανεπιδεκτοσύνη μας, που ίσως και να χτυπάει το κεφάλι του, στον τοίχο από απογοήτευση. Άλλοτε πάλι, κακώς, κάποιες μέρες, μας αρπάζει η θλίψη. Αυτό το τέρας, που από όλους μας σχεδόν λιγότερο η περισσότερο,  περνάει από τη ζωή μας για τους δικούς μας λόγους. Και όχι δεν είναι πάντα λόγω κάποιου ανεκπλήρωτου έρωτα. Ξέρετε, υπάρχουν και τόσοι άλλοι λόγοι που μας κάνουν να νιώθουμε ότι πρέπει να παραμείνουμε στο προστατευμένο γυάλινο κλουβί μας. Χωρίς πολλά πολλά. Λίγα και καλά. Έστω και με μια παροδική νότα απαισιοδοξίας, στην ατονία μας.

Γι’ αυτό, ας δώσουμε προσοχή στις νότες της χαράς και της αισιοδοξίας, όταν και μόλις περάσουν από μπροστά μας. Στις μικρές στιγμές που κρύβουν θησαυρούς. Σε ένα ηλιοβασίλεμα, σε ένα λουλούδι, σε ένα τραγούδι, σε ένα ποτήρι καφέ η κρασί με καλή παρέα, σε ένα παιδικό χαμόγελο, σε αυτούς που μας γνοιάζονται και τους γνοιαζόμαστε. . .

Πρωτίστως δηλαδή, στις νότες που θα μας χαροποιήσουν οδηγώντας μας, σε ένα ελεύθερο μουσικό μονοπάτι, χωρίς ανεπιθύμητα και κυρίως χωρίς καταστροφικά κρεσέντο. Άλλωστε, όπως λέει και το τραγούδι, στα υπόγεια είναι η θέα…