Επειδή, πολύς θόρυβος, γίνεται, για το μεταναστευτικό, αυτές τις ημέρες και επειδή ορισμένοι, χρησιμοποιούν αυτό το θέμα, στο δημόσιο λόγο τους, για ανάδειξη της επικινδυνότητας της ολοένα και αυξανόμενης μεταναστευτικής ροής στη χώρα, χρησιμοποιώντας, σε αριθμούς και στατιστικές, τα μικρά παιδάκια των μεταναστών και κάποιοι άλλοι (που λίγο τους απασχολεί το αν ένα μικρό παιδί πεινάει… ), χρησιμοποιούν το μεταναστευτικο πρόβλημα και τον τρόπο χειρισμού από την κυβέρνηση, ωσάν προεκλογική ευκαιρία, τότε κρίνω και θεωρώ, πως κάπου χάσαμε το μέτρο και την ουσία. 

Ας δούμε τα γεγονότα: 

Είμαστε ένα μικρό νησί. Μοιρασμένο.  

Χωρίς παγκυπριο γεωγραφικό έλεγχο, εκ μέρους της ΚΔ.  

Σχεδόν καθημερινά, έρχονται οι βάρκες με ανθρώπους. Ανθρώπους, ναι.
Και με μωρά.. 

Έρχονται εδώ, γιατί δεν έχουν σπίτι, ούτε πατρίδα. Έρχονται εδώ, σε αυτό το μικρό ευρωπαϊκό εδαφος, με όλους τους κινδύνους μέσα στις θάλασσες. Αρκετοί επιβιώνουν. Κάποιοι πεθαίνουν από πνιγμό. Έρχονται εδώ και πολλά μικρά παιδάκια που άφησαν τα παιχνίδια τους και κυρίως τις βόμβες.. , για ένα ασφαλές μέλλον. 

Η Κύπρος γνωρίζει τι σημαίνει προσφυγιά και μάλιστα, από πρώτο χέρι. Πολλοί πέρασαν τα ίδια. Αρκετοί επίσης μετανάστευσαν σε άλλες χώρες. Και με τα μωρά τους.. 

Πήγαν σχολείο εκεί. Εκπαιδεύτηκαν εκεί. Μεγάλωσαν εκεί. 

Και κάποιοι, σαν εμάς, ακόμα, συνεχίζουν, να ζουν εδώ. 

Τα μεγαλύτερα προβλήματα, που έχουν να αντιμετωπίσουν όλες οι χώρες ανεξαιρέτως, είναι η κλιματική αλλαγή, η πανδημία και η αύξηση των μεταναστευτικών ροών είτε από πολέμους, είτε λόγω φτώχειας, είτε λόγω των συνεπειών από την κλιματική αλλαγή.  

Και το τονίζω. Όλες οι χώρες, θα αντιμετωπίσουν αυτά τα προβλήματα τόσο τώρα αλλά και μακροχρόνια. 

Συνεπώς, το θέμα δεν είναι το να λέμε, έτσι απλά, ότι θα πρεπε να φεύγουν οι βάρκες με τους ανθρώπους που εισέρχονται παράνομα, γιατί δεν μας χωρούν οι τόποι.. 

Επίσης, δεν έχει κάποιο αποτέλεσμα, με το να λέμε, ότι αυξήθηκαν τα παιδιά των μεταναστών στα σχολεία. Τα παιδάκια αυτά, εν τέλει, τι φταίνε;  

Και αντί να καταπιανόμαστε σχεδόν όλοι με τα αρνητικά , γιατί να μην σκεφτούμε κάποιες λύσεις, οι οποίες να βοηθήσουν την κατάσταση;  

Ίσως με το να επενδύσουμε πιο πολύ στην υγεία. Όπως με την αύξηση των νοσοκομείων μας και την πρόσληψη ιατρών, για μια καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους μετανάστες. Για να νιώθουμε όλοι, ασφαλείς.  

Αν επίσης, βελτιώσουμε την εκπαίδευση με την πρόσληψη και άλλων δασκάλων, για να μπορούν να έχουν όλα τα παιδιά μια αντικειμενική και ισότιμη μάθηση.  

Και τέλος, εφόσον αναγνωρίζεται, το γεγονός ότι υπάρχει πρόβλημα, στον έλεγχο όλων αυτών των μεταναστών, τότε επείγει και η πρόσληψη δημόσιων υπαλλήλων ( κοινωνικές υπηρεσίες /ασύλου), οι οποίοι να μπορούν να ελέγχουν άμεσα κατά πόσον οι μετανάστες προέρχονται από μια εμπόλεμη ζώνη και κατά πόσον προέρχονται από τρίτες χώρες, αμφιβόλου αξιοπιστίας και προθέσεων.  

Και επειδή, πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο κόσμος μας, αλλάζει συνεχώς και με το να πηγαίνουν οι βάρκες , πέρα δώθε στους ωκεανούς, δεν είναι η λύση, θα πρέπει τόσο εδώ όσο και στα υπόλοιπα κράτη μέλη, να μάθουμε, εν τέλει, τον τρόπο, για να συνυπάρχουμε όλοι.