Όσες φορές, πηγαίνω απέναντι,

με πληγώνει,

Όσες φορές, το γυροφέρνω στο μυαλό,

με κάνει να θυμώνω.

Οι άνθρωποι, που ζούσαν κάποτε μαζί,

σε συνοικίες, χωριά και πόλεις

μέσα στις ίδιες γειτονιές

έχουν γίνει πια, δύο μέρη.

Διαφορετικές οντότητες

και ακόμα πιο ξένες.

Χώρισαν πριν χρόνια, τους ανθρώπους,

ετσιθελικά, με μια γραμμή στο χάρτη.

Τους έδιωξαν με το ζόρι, από τα σπίτια τους,

για να πάνε σε εκείνο το σημείο, του χάρτη.

Και αυτός ο χάρτης, δεν αλλάζει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα,

χαραγμενος σε μια παράνοια του χθες,

δίχως τη λογική, της αλλαγής .

Δεν μπορείς να πηγαίνεις απέναντι,

μη νιώθωντας ότι πας σε μια άλλη χώρα.

Το ιδανικότερο, ειναι να βλέπεις, τους ανθρώπους, με τις κοινές τους ρίζες,

να διαμένουν, σε όποια γειτονιά επιθυμούν και όχι σε όποια γειτονιά, τους διατάζουν. .

Το ιδανικότερο, ειναι να βλέπεις τη διαφορετικότητα με τις κοινές της ρίζες, να συνυπάρχει,

μαζι και όχι ξεχωριστά. .

Αυτό, θα ήταν το πιο σοφό και όχι να συνεχίζεται ένας μακροχρόνιος αγώνας, για μια ένωση των οντοτήτων, που ουσιαστικά, διχάζει, υπό την ταμπέλα της δήθεν, συνεργασίας, χαμένοι επί μισό αιώνα, στην μετάφραση . .

Ένας αληθινός αγώνας, δεν πρέπει να βασίζεται, σε διχαστικες υπογραφές, άλλων εποχών. .

Μετά από πενήντα χρόνια, θα πρεπε να ειχε κυριαρχήσει η λογική και όχι η συντήρηση των διχαστικων ψευδαισθησεων που τις ονομάζουν κάποιοι πραγματικότητες.

Μακάρι να αγωνιζονταν όλοι, για τη κοινή τους γη και τις κοινές τους ρίζες, χωρίς των ξένων, τα τερτίπια, και τον παραλογο διαχωρισμό, σε βόρειους και νότιους. .