Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα σου ζηταγα, να κοιτάζεις περισσότερο τον εαυτό σου, αντί για εμάς. Μα ξέρω ότι ακόμα και αν στο λεγα όσο ήμουν μικροτερη, ακόμα και αν στο ζηταγα, πάλι θα έκανες το δικό σου. Δεν ήσουν ποτέ ο τύπος, που με το παραμικρό φοβοταν και δεν ήσουν ποτέ ο τύπος που με το παραμικρό έτρεχε στους γιατρους.

Μας αγαπούσες περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό και ένιωθες οτι έπρεπε να μας φροντίζεις πάντα, χωρίς να μας ανησυχείς. Γιατί ήθελες να μας δείχνεις σχεδόν καθημερινά, πως είσαι καλά. Αυτο όμως που σε έτρωγε μέσα σου, αυτό το σιωπηρο ίσως, έλκος, με τα χρόνια μεγάλωνε.

Ήξερες εδώ και πάρα πολλά χρόνια ότι είχες θέμα με το ελκος, και ίσως να το έβλεπες, ως μια συνηθισμένη χρονιζουσα πάθηση, χωρίς να γνωρίζεις επακριβώς και χωρίς να σε ενημερώσει κατάλληλα έστω ο ειδικός για το τι μέλλει γενέσθαι. Όταν, είχες πάει στο γιατρό πριν τόσα χρόνια, πολυ πριν αρχίσουν, όλες αυτές οι εξειδικευμένες προληπτικές εξετάσεις που κάνει ο κόσμος από την όποια ανησυχία ή την όποια πιθανότητα, δεν σου είχε πει “να έρχεσαι να σε βλέπω, για να παρακολουθούμε την κατάσταση”. Δεν σε είχε ενημερώσει κατάλληλα, για τις όποιες πιθανές αρνητικές προβλέψεις μιας και τέτοιου είδους προβλέψεις συμβαίνουν συνήθως σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία.

Μα δυστυχώς, με τα χρόνια, λίγο μετά που αφυπηρετησες, οι ενοχλήσεις άρχισαν να γίνονται πιο έντονες, είτε αφορούσε το ΧΑΠ, είτε αφορούσε την πίεση. Φροντίζες να πηγαίνεις στους γιατρους και να παίρνεις τα φάρμακα σου. Δυστυχώς, κάπνιζες για πάρα πολλά χρόνια. Είχες όμως, την τόλμη, να κόψεις το κάπνισμα, τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια. Για τη χοληστερόλη έπαιρνες το χάπι και κάθε χρόνο οι ετήσιες αναλύσεις σου, ήταν γενικά πολύ καλές. Η διατροφή, ήταν μια χαρά, με όλες τις θρεπτικές ουσίες, χωρίς υπερβολές σε γλυκά. Δεν παρέλειπες την ζιβανια ή τις μπύρες μας, ή το κρασί μας στις ταβέρνες και στις εκδρομές μας. Ηταν σχεδόν όλα γενικά, εντός φυσιολογικων πλαισιων.

Ίσως, από άγνοια, δεν σκέφτηκες να δεις, ξανά έναν άλλο γιατρό ειδικό, για το έλκος, το οποίο σιωπηρά σε έτρωγε και δεν γνώριζες οτι προχωρούσε κάπως διαφορετικά η πάθηση με την πάροδο των χρόνων. Η ατυχία ήταν πως δεν πέτυχες τον κατάλληλο γιατρό, την ώρα που έπρεπε έστω και πριν την αφυπηρετηση. Η ατυχία ήταν, ότι σκέφτηκες να πας μόνο όταν ένιωσες τη γερή γροθιά στο στομάχι που σε ταλαιπώρησε, τους τελευταίους μήνες. Πήγες εν τέλη, στον ειδικό. Μέχρι που βγήκε το αποτέλεσμα. Το έλκος δεν παρέμεινε εν τέλει, ως μια διαχείρισιμη χρονιζουσα πάθηση. .

Έζησες ήδη τον πολεμο, πολεμήσες στην πρώτη γραμμή και είδαν πολλά τα μάτια σου, που σε δυναμωσαν ίσως πολύ περισσότερο, σε σημείο, που σε έκαναν να βλέπεις τη ζωή κάπως αλλιώς, χωρίς όλο εκείνο το άγχος που κουβαλούν οι άνθρωποι με το παραμικρό, στην σύγχρονη εποχή μας. Μου φαίνεται, πως άθελά σου, έμπλεξες με τις μεγάλες μάχες. .

Ξέρω ηδη και νομίζω πως το ξέρεις και συ πως για μένα, είσαι ο πιο δυνατός και ο πιο γνήσιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Και δεν τα γράφω αυτά, γιατί είμαι η κόρη σου. Τα γράφω, γιατί νιώθω τυχερή και τιμή μου, που είσαι ο παπας μου και πίστεψε με, δεν θα ήθελα κανέναν άλλο για παπά μου, με διαφορετικό χαρακτήρα. Ήσουν ο καλύτερος μου φίλος. Ήσουν ο σοβαρός παπας μου, μα ταυτόχρονα είχες και ένα πολύ ωραίο χιούμορ, που δύσκολα το συναντάς σε ανθρώπους. Λες αυτό, που σκέφτεσαι μαζί μας. Αληθινός, μέσα σου και έξω σου.

Νοιαζοσουν για την οικογένεια σου. Ξυπναγες καθημερινά, για το μαγαζί από τις πέντε το χάραμα και έμενες εκεί μέχρι τις οκτώ το βράδυ. Θυμάμαι όταν ερχόμουν με τη μαμά, εκεί στο μαγαζί, για να σε βλέπω κιόλας τα απογεύματα, γιατι μου έλειπες όλη την ημέρα. Σκεφτόσουν, πως να ζήσεις την οικογένεια σου, όχι μόνο από το καθήκον που ένιωθες, αλλά κυρίως μέσα από την αγάπη σου, να μην μας λείψει τίποτα.

Όταν ήρθε η ώρα της αφυπηρετησης, έμαθες επιτέλους, πως να ξεκουραζεσαι την κάθε ημέρα σου, με το κολύμπι, τις ωραίες συζητήσεις μας, και τους περιπάτους μας. Εμαθα και συνήθισα με το πέρασμα των χρόνων, να απολαμβάνω ακόμα περισσότερο, την καθημερινότητα μου, μαζί σου. Είχες τον χρόνο, να πηγαίνεις στους γιατρους, να μην αγνοείς τα συμπτώματα και να νοιάζεσαι για την υγεία σου, χωρίς να τα βλέπεις όλα απλά και αχρείαστα. .

Και ξέρω ότι φοβάσαι με αυτή την γερή γροθιά στο στομάχι που σε ταλαιπώρησε τους τελευταίους μήνες, πριν πας στο γιατρο. Μα ξέρω επίσης ότι φοβάσαι επειδή εξακολουθείς να ανησυχείς για μας.

Μακάρι να μπορούσα να γύριζα τον χρόνο πίσω. .