Το ξεκίνημα

Από τη μία το στρες των τελευταίων μηνών και απο την άλλη η πίεση και ο θόρυβος τριγύρω, δεν σε αφήνουν να συγκεντρωθείς. .

Πως το χε πει κάποτε, ο ποιητής;

“Τα αηδόνια δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς.. “

Μαραζωνε ο ποιητής, από το γλυκό το κελαηδημα, μιας και του επανέφεραν καθημερινά, τις αναμνήσεις.

Έλα όμως, που για μένα, το κελαηδημα, γλυκό δεν ήταν. .

Γιατί το κελαηδημα του κόρακα, ακούγεται αλλιώς.

Εντούτοις, με τον ύπνο, δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Ίσως επειδή, τα πάω καλά, με την συνείδηση μου;

Πιθανόν.

Και όπως λέει μια παροιμία, “όπου λαλούν οι κόρακες, φεύγουν τ’ αηδόνια. .”

Ξύπνησα με μια νέα διάθεση.

Ευτυχώς, καθημερινά ξυπνάμε με μια νέα διάθεση.

Κάποιοι τουλάχιστον. .

Το χαμόγελο μου, είναι ακόμα εδώ. Και όσο ζω, θα χαμογελάω, για τον εαυτό μου, για τους αγαπημένους μου και για όσους αξίζει να προσφέρω το χαμόγελο μου.

Και αν κάποιοι αδυνατούν να αντιληφθούν, το πόση μεγαλύτερή σημασία, έχει το να μοιράζεις τη χαρά, αντί να μοιράζεις τη λύπη και χίλιες δυο αλλες σκοτούρες, δεν πειράζει. .

Πάει καιρός να κάνω τροχαδι στα δέκα χιλιόμετρα. Δεν ζορίστηκα ιδιαίτερα. Περπατούσα κιολας, έβγαζα φωτογραφίες, τη θάλασσα και τα άγρια κύματα. .

Με το χαλαρό ρυθμό μου, ολοκλήρωσα τη διαδρομή.