Σήμερα θυμήθηκα κάτι μικρό αλλά σημαντικό, κάτι που εφαρμόζω στην καθημερινότητά μου — στο τροχάδην στην παραλία, στο βενζινάδικο, στο ασανσέρ ενός πολυώροφου κτιρίου, στην υπεραγορά.

Το να μιλάς ελληνικά σε ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που έχουν κάνει τον κόπο να μάθουν τη γλώσσα, με σεβασμό και διάθεση επικοινωνίας, είναι ένας τρόπος να τους συμπεριλαμβάνεις και να αναγνωρίζεις την προσπάθειά τους, αγκαλιάζοντάς τους μέσα στην κοινωνία που ζεις.

Επίσης, το να χαιρετάς πρώτος κάποιον που βρίσκεται μπροστά σου, δίπλα σου ή απλώς στον ίδιο χώρο, είναι μια μικρή πράξη ευγένειας. Ένα απλό «καλημέρα» δείχνει προσοχή και σεβασμό. Η πρωτοβουλία του χαιρετισμού έχει πάντα μεγαλύτερη αξία από μια απλή ανταπόκριση.

Σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι, ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές μέρες, να δείχνουμε ευαισθησία στα λόγια και μάλιστα δημόσια, και πόσο δύσκολο είναι να την εφαρμόζουμε καθημερινά στην πράξη.

Η πραγματική ενσυναίσθηση χρειάζεται χρόνο, συνέπεια και ίσως, προσωπικό ρίσκο. Λόγια όμορφα χωρίς πράξη μπορεί να ακούγονται σωστά προς τα έξω, αλλά στην ουσία μένουν κενά.

Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να μιλάμε δημόσια για να αποδείξουμε κάτι. Ίσως αρκεί να μιλάμε εκεί που έχει νόημα, ιδιωτικά και αθόρυβα, με ανθρώπους που μας αφορούν, στηρίζοντας τα λόγια μας με πράξη.