Πρόσφατα βρέθηκα σε έναν χώρο όπου συνάντησα ανθρώπους που είχα καιρό να δω. Πήγα για ενα χρόνια πολλά, επιλέγοντας σκόπιμα μια στιγμη πιο ήσυχη, ώστε να αποφύγω την πολυκοσμία. Ήθελα κάτι απλό, χωρίς φασαρία.

Εδώ και πολλά χρόνια συναναστρέφομαι κυρίως με ανθρώπους κοντά στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερους. Τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε συχνή επαφή, οπότε η συγκεκριμένη συνάντηση λειτούργησε για μένα σαν μια υπενθύμιση του πόσο αθόρυβα και ποσο γρήγορα περνά ο χρόνος.

Παρατήρησα ότι σε ανθρώπους της ηλικίας μου – με διαφορά ενός, δύο ή πέντε χρόνων – δεν ένιωσα κάποια ιδιαίτερη αλλαγή. Τα πρόσωπα γνώριμα, σχεδόν ίδια. Όμως σε κάποιους λίγο μεγαλύτερους, η αλλαγή ήταν πιο αισθητή. Όχι με τρόπο αρνητικό, αλλά με εκείνη τη φυσική βαρύτητα που φέρνει ο χρόνος σε όλους μας. Πρόσωπα που κάποτε είχα στο μυαλό μου διαφορετικά και πιο νεανικα, τώρα έδειχναν απλώς πιο «δουλεμένα» από τα χρόνια.

Λίγο αργότερα, το συζήτησα με μια κοπέλα που βρέθηκε κι εκείνη στον ίδιο χώρο στην ίδια ηλικία μαζι μου. Και εκείνη είχε κάνει παρόμοιες σκέψεις. Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι όψεις των ανθρώπων. Πόσο ανεπαίσθητα, σχεδόν αθόρυβα, ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμά του.

Η κουβέντα εξελίχθηκε σε παραδείγματα ζευγαριών με μεγάλες διαφορές ηλικίας. Οπως διασημότητες που απέκτησαν παιδιά σε προχωρημένες ηλικίες γυρω στα 70 τους. Αναρωτηθήκαμε όχι επικριτικά, αλλά με ειλικρίνεια, τι σημαίνει αυτό για τον χρόνο, την ενέργεια και την παρουσία στη ζωή ενός παιδιού. Αξιζει ;

Θεωρώ πως, πέρα από αριθμούς και ηλικίες, αυτό που τελικά μένει είναι η κληρονομιά της ζωής. Όχι μόνο υλική ή επαγγελματική, αλλά το ίδιο το αποτύπωμα που αφήνει κάποιος πίσω του: τα παιδιά, τις μνήμες, την αγάπη. Και αυτή η σκέψη δεν αφορούσε ένα μόνο πρόσωπο οπως φεριπειν ένας διάσημος μουσικός συνθέτης, αλλά και άλλους ανθρώπους που, ο καθένας με τον τρόπο του, επέλεξε να ζήσει έξω από τα «συνηθισμένα» χρονικά πλαίσια.

Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τη σοβαρότητα της συζήτησης, καταλήξαμε στο ίδιο συμπέρασμα: ο χρόνος φαίνεται. Όχι σαν εχθρός, αλλά σαν μάρτυρας της διαδρομής μας.

Στις γυναίκες, για όσες δεν καταφεύγουν σε αισθητικές παρεμβάσεις, η αλλαγή γίνεται συχνά αισθητή λίγο νωρίτερα, γύρω στα 58 , ενώ στους άντρες λίγο αργότερα γύρω στα 68. Φυσικά, υπάρχουν πάντα εξαιρεσεις οπως η διάσημη Cher: εκείνη 79, το ταίρι της 39. Όπου η Cher μοιάζει να μην υπακούει ιδιαίτερα στον χρόνο μιας και ισοδυναμεί με δυο σαραντάρες.

Κλείσαμε τη συζήτηση με χιούμορ, ευχόμενες όταν φτάσουμε σε μεγαλύτερες ηλικίες οπως της Cher, να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που θα μας κρατούν συντροφιά και ζωντάνια . . 🙂