Καθώς άκουγα Spotify, έπεσα τυχαια πάνω στο τραγούδι του Δήμου Μούτση «Οι γκόμενες».

Ένα τραγούδι που, πίσω από τον σαρκαστικό του τίτλο, κρύβει μια ιδιαίτερα αιχμηρή κοινωνική και πολιτική παρατήρηση. .

Από τους πρώτους κιόλας στίχους γίνεται λόγος για τη μεσαία τάξη και την ανάγκη της να αποκτήσει ρόλο, εξουσία και λόγο στα πράγματα, αλλά και για την ευκολία με την οποία παρασύρεται «στα νοήματα και στις πράξεις» των άλλων. Σαν να περιγράφεται μια κοινωνική ομάδα που ταλαντεύεται ανάμεσα στη φιλοδοξία και στη μίμηση, ανάμεσα στην αγανάκτηση και στη βολή.

Και ύστερα έρχεται ο εξης στίχος :

«Ε, για όλα φταίνε οι γκόμενες»

μια φράση που, όσο προκλητική κι αν ακούγεται, λειτουργεί κυρίως συμβολικά. Κάποιος άλλος πρέπει πάντα να φταίει. Κάποιος βολικός και εύκολος, που μας απαλλάσσει από τη δύσκολη διαδικασία της αυτοκριτικής. Όσων ψηφίζουν ίσως ;

Κάπου εκεί, ακουγωντας το τραγούδι, σχεδόν αυτόματα, το μυαλό μου πηγε στο πρόσφατο viral βίντεο με τον επιχειρηματία που αποκάλεσε ένα πολιτικό πρόσωπο λέγοντας:

“he is like my girlfriend”

(Πηγή: https://www.alphanews.live/politics/kyvernisi-se-vathia-krisi/)

Η φράση απο τον επιχειρηματία δεν είναι απλώς ανόητη και σεξιστική. Είναι και αποκαλυπτική για τον τρόπο που συχνά αντιμετωπίζεται η πολιτική απο ορισμένους φιλόδοξους : σαν προσωπική υπόθεση, σαν ζήτημα εντυπώσεων και όχι ως πεδίο σύγκρουσης ιδεών, ευθυνών και αποφάσεων.

Και εδώ ο Μούτσης μοιάζει ξανά επίκαιρος. Γιατί αυτό που σατιρίζει δεν είναι μόνο οι δικαιολογίες, αλλά και το θέατρο της δημόσιας ζωής, όπου όλοι κάτι πράττουν, κατι σχολιάζουν κάτι καταγγέλλουν, κατι αρνούνται, κατι παραδέχονται, αλλά σπάνια μπαίνουν στη δύσκολη διαδικασία της αυτοκριτικής .

Εν τελει , τα τραγούδια παλιών δεκαετιών θα συνεχίζουν να περιγράφουν την κοινωνία μας, καλύτερα απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.