Ειναι ωραιο να μιλαει κανεις με την γλώσσα των σοφών. Ο τελικός σκοπός του ανθρώπου, όπως λένε οι σοφοί και όπως το ζούμε όσοι το πράττουμε, δεν είναι άλλος από το να είναι σταθερός σε ό,τι τον ευχαριστεί, να ζει με συνέπεια και όχι απλώς ανάλογα με τις περιστάσεις.

Σταθερότητα δηλαδή, η οποια οδηγεί στην ευδαιμονία.

Αυτό λένε οι σοφοί. Και δεν το λένε μόνο αυτοί.

Το ζούμε κι εμείς που το εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας ζωή. Κάποιες φορές νιώθω οτι εφαρμόζω βασικές αρχές και αξιες στη ζωή μου. Δηλαδή , τιμώ τους ανθρώπους που νοιάζονται και νοιάζομαι με την ίδια σταθερότητα .

Χθες το βράδυ, σε μια τοπική διάλεξη για τη ζωή του Αριστοτέλη, συζητήσαμε για την μεσότητα. Όπως μας λέχθηκε, για να είναι κάποιος πραγματικά ευτυχισμένος, δεν μπορεί να ζει στα άκρα: ούτε δειλία ούτε θρασύτητα, ούτε υπερβολική οργή ούτε απάθεια. Η ευτυχία απαιτεί να βρίσκεις το σωστό μέτρο σε κάθε συναίσθημα και σε κάθε πράξη.

Κάτι που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι η διαθήκη του Αριστοτέλη. Ο σεβασμός που έδειχνε στην Ερπυλλίδα, τη σύντροφο με την οποία συνέχισε τη ζωή του μετά τον θάνατο της Πυθιάδας, και η μέριμνα που ζήτησε ο ιδιος ο Αριστοτελης να έχει ακόμα και μετά τον θάνατό του, δείχνουν πόσο σημαντική ήταν για εκείνον.

Αναλογιστείτε σήμερα το πόσοι άνθρωποι ακόμα εκφράζονται , ωσαν και η γυναίκα είναι κατι υποδεέστερο και κυρίως με έλλειψη σεβασμού.

Εκείνος, όμως , πάνω από 2.000 χρόνια πριν, την τιμούσε ως άνθρωπο και ως σύντροφο έστω και αν δεν ήταν η νόμιμη σύζυγος.

Συνεπως η φιλοσοφία του Αριστοτέλη για την ζωή δεν είναι μόνο θεωρία.

Είναι πράξη.

Σταθερότητα.

Μεσότητα.

Σεβασμός.