Είχα χρόνια να κοιτάξω πραγματικά τη νεράιδα που κόλλησα στον τοίχο μου πριν σχεδόν έντεκα χρόνια, κάπου μέσα στο σκοτάδι.

Υποτίθεται πως φέγγει, λόγω του φωσφοριζέ πράσινου χρώματός της.

Τόσα χρόνια όμως, δεν είχα δει τίποτα.

Χθες τη νύχτα, για πρώτη φορά, την είδα να λάμπει.

Σήμερα το πρωί τελείωσε η εξέταση.

Γύρισα σπίτι και κοιμήθηκα.

Ξύπνησα αλλα δεν πεινάω.

Όλες αυτές τις μέρες ένιωθα πως ήθελα να φάω τα πάντα, όσο δεν μου επιτρεπόταν.

Και τώρα που επιτρέπεται, δεν θέλω τίποτα.

Ίσως αύριο.

Ίσως μεθαύριο.

Who knows?