Βλέπω τριγύρω και λέω: μα τι έγινε και ο κόσμος τόσο πολύ «παλάβωσε»;

Άλλοι μαχαιρώνονται μέσα στα σπίτια τους (μεταφορικά και κυριολεκτικά), άλλοι κυνηγούν ο ένας τον άλλον με τσεκούρια στη μέση του δρόμου (κυριολεκτικά), κι άλλοι κάθονται και γράφουν δημόσια για τη θλίψη τους, για την κούρασή τους, για το πόσο δύσκολη ήταν η χρονιά, για το πόσο μόνοι νιώθουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν.

Σίγουρα δεν συγκρίνεται το μαχαίρωμα , με μια δημόσια εξομολόγηση.
Αλλά σκεφτείτε τις ομοιότητες:
Και τα δυο ανοίγουν πληγές.
Και τα δύο γίνονται μπροστά σε κοινό – το ένα με κραυγές, το άλλο με γραπτό λόγο.

Το πιο στενάχωρο όμως για όσους «εξομολογούνται» δημόσια είναι ότι:
ζητούν «χώρο» από αυτούς που τους αγαπούν,
και ταυτοχρονα γκρινιάζουν δημόσια ότι κανείς δεν τους καταλαβαίνει στον τροπο που ομιλούν και σκέφτονται.

Ενώνονται μέσα σε κοινοτήτες με χίλιες δυο διαφορετικές απόψεις και με ενα δυο κοινά στοιχεια απλά και μόνο για να νιώθουν οτι ανήκουν κάπου .

Επιδιώκουν likes και σημασία από ξένους, ενώ «κλείνουν» την πόρτα σε αυτούς που θα τους στήριζαν και θα τους κρατούσαν αγκαλιά χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσουν.

Πιο εύκολο να γράψει κάποιος για τη «δύσκολη χρονιά» σε 5.000 άγνωστους followers, παρά να πει ένα απλό «μου λείπεις» ή «χρειάζομαι βοήθεια» , ή σε «ευχαριστώ που εισαι διπλα μου» σε έναν άνθρωπο που τον έζησε από κοντά, που ξέρει τις μικρές λεπτομέρειες, τις ευαισθησίες, τις αδυναμίες, τα άγχη – αλλά και τις χαρούμενες στιγμές του.

Ίσως είναι τρόπος να αμυνθούν.
Ίσως φόβος να ανοιχτούν στον άνθρωπο που κάποτε ονόμαζαν ως «τον άνθρωπό τους».
Ίσως απλώς να φθείρονται ψυχολογικά από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος. .

Η ουσία όμως ειναι μια. Γιατι να μην τολμάμε ως άνθρωποι να σεβόμαστε πρώτα απο ολα αυτα που θελουμε να νιωθουμε παρα να καταφεύγουμε στην μιζέρια;

Ας μην φοβόμαστε να δείχνουμε την αγάπη .

Γιατί στο τέλος, ακόμα και κάτω από τον φόβο, θα παραμείνουν τα επιφανειακά «πάρε-δώσε» με ανθρώπους που δεν μας καταλαβαίνουν.

Έτσι δεν ειναι ;

Και αυτό είναι το πιο κενό πράγμα που μπορεί να μείνει σε μια ψυχή που επιθυμεί να την κατανοούν.

Γιαυτο αγαπήστε , νιώστε, ταξιδέψτε , ζήστε , με τον ανθρωπο που γνωρίζει το μέσα σας και το έξω σας. Ειτε ειναι ο εαυτός σας , ειτε ο άνθρωπος σας. .

Και το πιο σημαντικό. Μην μαχαιρώνετε και μην αυτομαχαιρώνεστε .