Μιλάμε συχνά για την ανάγκη να πάρουμε ενα διάλειμμα.

Απο την εργασία, απο την ρουτίνα, απο την κούραση απο καταστάσεις απο γάμους , σχεσεις , φιλίες ή απλά για λογους αλλαγής και ψυχολογίας . .

Ναι, ολοι το χρειαζόμαστε κάποιες φορές.

Όμως υπάρχει μια αλήθεια που δεν μας αρέσει να κοιτάμε:

Το γεγονός πως όσο μεγαλώνουμε, τόσο λιγότερο χρόνο έχουμε.

Ο χρόνος δεν είναι ο ίδιος στα είκοσι , στα τριάντα ή στα εξήντα.

Αλλιως μπορεί να βλέπει ένας εικοσαρης τον χρόνο και αλλιώς ενας μεγαλύτερος.

Όταν λοιπόν θελουμε ενα διάλειμμα ειτε απο πρόσωπα ειτε απο καταστάσεις ειτε για μας, που μπορεί να διαρκεί φεριπειν για αρκετούς μηνες αποστασιοποίησης απο σταθερές συνήθειες πολλών χρόνων , τοτε με ενα διάλειμμα σε μια ηλικία μεγαλυτερη , όπου οι μέρες δεν θεωρούνται πια δεδομένες, γεννιέται ένα πολύ απλό και συνάμα πολύ σκληρό ερώτημα:

Τι ακριβώς αναμένουμε απο το διάλειμμα;

Να γίνουμε νεαρότεροι ;

. . . .

Άνθρωποι στα εβδομήντα και κατι, ξαφνικα φεύγουν απο την ζωή. Τα ακούμε δυστυχώς καθημερινά. Αυτή ειναι η πραγματικότητα οσο και αν μας βασανίζει το ερώτημα του γιατι να πεθαίνουν οι άνθρωποι ή γιατι να φεύγουν έτσι ξαφνικα και οσο σκληρό και αν ακουγεται ολοι θα φύγουμε απο αυτο τον κόσμο οταν έρθει η ώρα .

Αρα, αυτο στην πράξη σημαίνει πως για καποιον μετα τα πενήντα ο χρόνος παυει να μοιάζει μακρύς και ατελείωτος και προσπαθεί να προλάβει γευτεί ζήσει οσα μπορεί .

Ο χρόνος δηλαδή, ανάλογα με την ηλικία , αποκτά την δικη του σημασία. Για κάποιους μπορεί να σημαίνει να θέλουν να ζουν την κάθε στιγμή , λεπτό , δευτερόλεπτο, πιο εντονα απο οτι οταν ήταν μικρότεροι .

Για κάποιους άλλους σημαίνει, να παραιτούνται απο την ζωή και να συνεχίζουν μέσα στην κατάθλιψη και την ματαιοδοξία.

Στην περίπτωση όμως, των ανθρώπων που βιώνουν ενα μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή τους οπως μια σχεση ή μια φιλια έντονη και στενή, αναγνωρίζουν οτι δεύτερη ζωή δεν υπάρχει και πως οι συνεπειες της απουσίας μονο ζημια αφήνουν.

Απο την στιγμη που η ζωή ολο και μικραίνει τοτε η παρουσία, η συνέπεια η καθημερινή επιλογή και προτεραιότητα για όσους νοιαζόμαστε και νοιάζονται πρέπει να ειναι must , διαφορετικά τι ψυχη θα παραδώσουμε οταν πια φύγουμε απο αυτο τον κόσμο ;

Μια ολοκληρωμένη ψυχή ή μηπως μια ψυχή που δεν πρόλαβε να χαρεί οπως της αξιζει ;

Συνεπώς, ο χρονος δεν ειναι ενα παιχνίδι για να παίζει κανείς. .