Καποτε δεν χρειαζεται να χτυπά η καμπάνα για να ξυπνήσει καποιος .

Καποτε ειναι θέμα χώρου ή άλλης εσωτερικής διάστασης . Εκεί όπου αναγεννιέται ένας άνθρωπος χωρις την βία των ήχων , των notifications , των ντριν ντριν, των εξωγενών πιέσεων. Όταν η καμπάνα κυρίως ειναι ακίνητη και ήρεμη.

Όπου η πίεση δεν βαραίνει.

Όταν ο χρόνος είναι συνεχόμενος χωρις ρολόι , οταν η πραγματικότητα ειναι εκτος του κάδρου , τοτε ναι, μπορείς να πάρεις ανάσα .

Φυσικα και οι άνθρωποι μπορούν να είναι αληθινοί χωρίς φόβο,

παρόντες χωρίς άμυνα.

Ομως ταυτόχρονα υπάρχουν άλλες στιγμές, πιο στενές που πνίγουν .

Με ρολόγια, όρια.

Εκεί, η εναλλαγή γίνεται βάρος.

Αλλάζει αυτό που του επιτρέπεται ενας ανθρωπος να νιώσει.

Όχι από αδιαφορία,

Αλλα από ανάγκη να αμυνθεί.

Έτσι γεννιούνται οι εναλλαγές.

Όχι από αστάθεια,

αλλά από σύγκρουση ανάμεσα στην εσωτερική διασταση και στην πραγματικότητα.

Και ίσως κάπου εκεί ενδιάμεσα να κρύβεται, η αλήθεια.

Το ερώτημα ειναι ενα.

Ποτε αισθάνεται καλύτερα ο άνθρωπος ;

Οταν βιώνει ίσως , την ελευθερία, χωρις την αίσθηση του χρόνου ;