Χθες ήρθε ξανα ο υδραυλικός μαζί με έναν βοηθό του και μου έφτιαξαν την τουαλέτα. Μία ώρα δουλειά. Τα εξαρτήματα κόστισαν ενα σωρό ευρώ . Με χρέωσε ομως μόνο ελαχιστα για τον κόπο.

Θα μπορούσε άνετα να με χρεώσει πολύ περισσότερα. Και χρόνο σπατάλησε, και καινουργια εξαρτήματα έβαλε. Δεν το έκανε.

Θυμάμαι παλαιότερα έναν άλλο υδραυλικο. Ειδικά τον πρώτο, τότε που έχτιζα το σπίτι. Λίγο έλειψε να πάθω εγκεφαλικό. Όχι από την τιμή , αλλα από τον τρόπο. Δρν γνώριζε απο τις σύγχρονες τουαλέτες και δεν ηξερε πώς να βάλει τους σωλήνες. Ειχα δυστυχώς εμπιστοσύνη στον εργολάβο . .

Και κάπου εδώ σκέφτομαι, ότι η νέα γενιά μέχρι 35 ετων είναι πολύ πιο σοβαρή στη δουλειά της. Ειδικά σε τέτοιου είδους εργασίες. Πιο προσεκτική. Με περισσότερη λεπτομέρεια.

Τώρα σειρά έχει το κλιματιστικό. Γιατί, κακοκαιρία ή καλοκαιρία, ποιος αντέχει 45 βαθμούς χωρίς δροσερό αέρα;

Όχι όμως τώρα. Λίγο αργότερα. Όταν σταματήσουν οι βροχές. Ή έστω όταν ο καιρός αποφασίσει τι θέλει να κάνει.

Μετά έρχεται η μόνωση.

Μετά το βάψιμο.

Μετά . . κάπου εδώ έχω ήδη ζαλιστεί.

Κατά τα άλλα, χρειάζομαι και καινούργιο αυτοκίνητο. Και συντήρηση στραβών δοντιών.

Γιατί, προφανώς, δεν χαλάνε ποτέ ένα πράγμα τη φορά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν όλα αυτά.

Το πρόβλημα είναι ότι αν τα κάνω όλα ταυτόχρονα, θα μείνω διχως φράγκο.

Οπότε συνεχίζω όπως όλοι μας:

με λίστες, με αναβολές, με μικρές νίκες, κυρίως με αισιοδοξία και με την ελπίδα ότι τουλάχιστον σήμερα κάτι φτιάχτηκε.