Υπάρχει ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα στον πλανήτη, που αν κλείσει έστω και για λίγες ημέρες, μπορεί να ταρακουνήσει ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Αυτό το πέρασμα είναι τα Στενά του Ορμούζ.

Κι όμως, γύρω από αυτό το σημείο του πλανήτη παρακολουθούμε σχεδόν καθημερινά ένα γεωπολιτικό αλαλούμ. Ποιος επιτίθεται, ποιος συμμαχεί, ποιος κρατά αποστάσεις, που έπεσε ο πύραυλος, τι απειλή εξαπέλυσαν οι Φρουροί της Επανάστασης ή –για άλλη μια φορά– ποια νέα δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ έρχεται να ρίξει περισσότερο λάδι στη φωτιά.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς ο καθημερινός θόρυβος της διεθνούς επικαιρότητας. Είναι μια διαρκής ένταση που επηρεάζει ολόκληρη την παγκόσμια ισορροπία.

Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του πλανήτη. Από εκεί περνά μεγάλο μέρος του πετρελαίου που τροφοδοτεί τις διεθνείς αγορές. Κάθε κλιμάκωση στην περιοχή μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις: αύξηση στις τιμές της ενέργειας, αναταράξεις στις οικονομίες και νέα κύματα αβεβαιότητας.

Εμείς, στην Κύπρο, ως μικρή χώρα –ή μάλλον μισή χώρα– μπορεί να αισθανόμαστε ότι απλώς παρακολουθούμε τις εξελίξεις από απόσταση, σαν να πατάμε σε μια βάρκα μέσα σε μια ταραγμένη θάλασσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όσα σχεδιάζονται στη διεθνή γεωπολιτική και πετρελαϊκή σκακιέρα θα είναι απαραίτητα ρόδινα για εμάς ή για την Ευρώπη γενικότερα.

Σε τέτοιες περιόδους, οι αλυσιδωτές συνέπειες είναι σχεδόν αναπόφευκτες. Ενεργειακή ανασφάλεια, οικονομικές πιέσεις, αναταράξεις στις αγορές και ένα γενικευμένο κλίμα αβεβαιότητας που απλώνεται από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ευρώπη.

Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί και ο φόβος ότι η κλιμάκωση τέτοιων εντάσεων συχνά συνοδεύεται από νέες απειλές ασύμμετρης βίας ή ακόμη και τρομοκρατικών επιθέσεων σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο τι συμβαίνει σήμερα στα Στενά του Ορμούζ.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι πόσο προετοιμασμένος είναι ο κόσμος και ιδιαίτερα η Ευρώπη, για τις συνέπειες μιας ακόμη μεγάλης γεωπολιτικής αναταραχής. Γιατί στην ιστορία της γεωπολιτικής, οι μικρές σπίθες συχνά καταλήγουν να γίνονται μεγάλες φωτιές. .