Πέρασαν είκοσι μία ημέρες, από την τελευταία φορά που έλαβα μέρος σε αγώνα των πέντε χλμ. Συνήθιζα κιόλας, να τρέχω, έστω μια δύο φορές, την εβδομάδα, από μόνη μου, κάπου παραλιακά. Όλο αυτό το διαστημα, βρισκόμουν σε μια άλλη διάσταση, σωματικά, ψυχολογικά και πνευματικά. Από τους γιατρούς, το πήγαινε – έλα, τις εξετάσεις και κυρίως, από την αναμονή των αποτελεσμάτων, για το αγαπημένο μου πρόσωπο.

Τέλος καλό, όλα καλά.

Εχουμε όμως, δρόμο ακόμα. .

Βγαίνοντας από την πρώτη μάχη, συνειδητοποιάς οτι η μάχη δεν τελείωσε.

Το σώμα μας, όπως και το μυαλό μας, πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας.

Για να γίνει αυτό, οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε πρώτα από όλα στον ίδιο τον εαυτό μας. Διότι, μετά, πως θα είμαστε εκεί για τους άλλους, κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα, εάν εμείς οι ίδιοι, δεν μπορούμε;

Συνεπώς, μια νέα μάχη ξεκινά. .

Άθληση λοιπόν. Όσο μπορούμε και για όσο ζούμε.

Έλαβα μέρος, εν τέλει, σε ένα άλλο αγώνα.

Είχα από το πρωί, μια διάθεση καλύτερη, σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα. Αν και η αληθεια, είναι πως μου πέρασε από το μυαλό, ότι εφόσον πέρασαν είκοσι μία ημέρες, ίσως να μην απεδιδα και τόσο καλά. .

Τα πήγαμε μια χαρά. .

Η καλή ψυχολογία βοήθησε, στο να κάνω τον τέταρτο καλύτερο μου χρόνο, μετά από ένα χρόνο.

Ίσως να μην κάνω ξανά τέτοιο χρόνο, αλλά για μένα σημασία, έχει το να αθλουμαι όσο γίνεται και όσο μπορώ, είτε ατομικά, είτε μαζί με τα αγαπημένα μου πρόσωπα . .

Θα το παλέψουμε!