Πολλές σχέσεις δημιουργούνται τις τελευταίες δεκαετίες μέσα απο τα κοινωνικά δίκτυα. Οχι μόνο σχεσεις με απώτερο σκοπό τον γαμο ή την συμβίωση ή την συντροφιά, αλλα και φιλικές οι οποίες μπορούν να διατηρηθούν για πολλά χρόνια μέσα απο τις μικρές διαδικτυακές κοινότητες, τα κοινά χόμπι κλπ.

Η ζωή απο τεχνολογικής άποψης, δεν ειναι η ίδια οπως παλαιότερα, όπου ειχες συναντήσεις βάση των ανακοινώσεων του δήμου σε περιοδικά, εφημερίδες, μαζι με αλλα πλασματα σε διαφορους ομίλους οπως της φωτογραφίας, της τέχνης , της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας , της ποίησης , ή όπου ένας τρίτος μεσολαβουσε για να σε ενημερώσει οτι ενδιαφέρεται ένας φίλος ή ένας γνωστός που σε ειδε κάπου εκεί τριγύρω σε ενα πάρτυ ή σε ένα club ή σε μια καφετέρεια. Δεν υπήρχαν τα Facebook πριν είκοσι – τριάντα χρόνια όπου μπορούσες να συνομιλήσεις με καποιον ή κάποια με ενα απλο «αίτημα φιλίας» ή να συμμετέχεις σε μια διαδικτυακή κοινότητα αλληλοεπιδρώντας νύχτα μερα. Υπήρχαν τα emails και τα blogs αλλα δεν ασχολήθηκα σε μεγαλο βαθμό οπως τα τελευταία δέκα χρόνια όπου διατηρώ το δικό μου προσωπικό ιστολόγιο. Ένα προσωπικό ιστολόγιο τύπου ημερολόγιο, που είναι και δημόσιο. Ακουγεται καπως αντιφατικό, ε;

Εμείς, λοιπόν, στην δικη μας εποχή της εφηβείας , τη δεκαετία του 90 , τα πράγματα ήταν αλλιως. Σε έβλεπε κάποιος και σε πλησίαζε με θάρρος και αν δεν είχε το θάρρος έστελλε το «μήνυμα» μεσω κάποιου αλλου. Αποφευγα γιατι ενιωθα άβολα να παιρνω το ρίσκο ή μπορεί και να απέφευγα να γνωρίσω καποιον μιας και προτιμουσα να νιώθω την ασφάλεια με την μαμα και τον παπα μου παρα με κάποιο αγόρι. Ήμουν όμως ακόμα παιδι. Δεν ρίσκαρα ενω αρκετά παιδιά στην εποχή μου, ξεκινούσαν απο πολύ νωρίς τις σχεσεις τους. Απο το γυμνάσιο κιολας στα 13 τους έτη. Μα ειναι ηλικία αυτή για αγαπες;

Καποιες φορές, οσο μεγαλώνω σκεφτομαι πως δεν ειναι κακό το να ξεκινα ένας έφηβος απο νωρίς την σχεση του διότι με αυτο τον τροπο ίσως να ωριμάζει νωριτερα σε πολλά θέματα και να ειναι εν τελει για καλο σε οτι αφορά την μετέπειτα πορεια της ζωής του. Αυτο όμως δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις διότι υπάρχουν και παιδιά που ειναι εξαιρετικά ώριμα για την ηλικία τους ακόμα και χωρις την οποια σχεση.

Ως έφηβη , κάπου έπαιξε ρόλο και το οτι ήμουν εσωστρεφής ως παιδι με τις δικες του ιδιαιτερότητες (τις οποιες πιθανον να αναφέρω μελλοντικά σε μια αυτοβιογραφία) , γεγονός το οποίο με εμπόδιζε απο του να να κοινωνικοποιούμαι με ευκολία. Γενικα σε όλη την εφηβική διαδρομή, έκανα ενα βήμα πίσω σε οτι είχε να κάνει με σχεσεις ακόμα και με ενα αθώο φλερτ. Με τρόμαζε η οποια σύνδεση. Δεν ρίσκαρα ως έφηβη. Ήμουν σοβαρό και ήσυχο παιδι. Το μυαλό μου ήταν κυρίως στο διάβασμα. Κλεινόμουν στο δωμάτιο μου με μια λάμπα στο γραφείο πάνω απο τα βιβλία μου, μέχρι να τα μάθω ολα απέξω. Σήμερα , δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα απο το γυμνάσιο και λύκειο. Μήτε τα μαθηματικά μήτε τα αρχαία ελληνικά . .

Έπρεπε ομως να διαβάζω γιατι δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα για σπουδες στο εξωτερικό και η μόνη λύση ήταν το πανεπιστήμιο στη χώρα. Μετα την ολοκλήρωση των σπουδων, ειχα θεσει στόχο οτι θα δούλευα κάπου που θα είχε σχεση με τις σπουδες και τις προτιμήσεις μου. Το πίστεψα πρώτα η ίδια με αποτέλεσμα να διαβάζω ειτε σπίτι, ειτε στην παραλία κανωντας ηλιοθεραπεία με το αντιηλιακό υπο τους σαραντα βαθμούς, ειτε στην καφετέρια απομονωμένη απο τον υπόλοιπο κόσμο. Περασα εν τελει με επιτυχία στις εξετασεις που είχαν γίνει μόνο για τον συγκεκριμένο τομέα, ανάμεσα σε χίλια άτομα με τα ίδια προσόντα. Αυτή η διαδικασία θεωρώ πως ειναι η πιο ορθή σε οτι αφορά τα κριτήρια επιλογής προσοντούχων υποψηφίων για τέτοιες θέσεις. Μεσω δηλαδή των γραπτών εξετάσεων. ( Και οχι μεσω γνωριμιών οπως συνηθίζεται ακόμα στη χώρα μας ειτε απο κύκλους ειτε απο τετράγωνα). Σε αυτή τη δουλειά εχω την τύχη να εργάζομαι επι σχεδόν δυο δεκαετίες.

Εν πασει περιπτώσει, στο πανεπιστημιο τα πράγματα ήταν διαφορετικά . Κάπου απέκτησα περισσότερη αυτοπεποίθηση. Νέα πλασματα, νέες παρέες. Ίσως επειδή σιγά σιγά μεγάλωνα και άλλαζε ο τρόπος σκέψης ως ενήλικας πια οπου λογικα δεν εχεις άλλη επιλογή απο του να ρισκάρεις, να μάθεις, να κανεις λάθη, να ζήσεις.

Στα εικοσιπέντε μου μέσα απο ενα όμιλο ζωγραφικής πολύ πριν τις online πλατφόρμες, γνώρισα ενα καλο παιδι. Με τις ίδιες καλλιτεχνικές ανησυχίες αλλά ανόμοιοι ως χαρακτήρες. Παντρεύτηκα στα τριαντα και χώρισα στα τριάντα τρια.

Ανεξάρτητη, μετα απο τόσα χρόνια, στα 40 και άνω έτη, αρχίζω να αναρωτιέμαι για το που βαδίζω. Οχι γιατι δεν μαρεσει η ανεξαρτησία αλλα κάπου μέσα μεσα πιάνεις τον εαυτό σου να λυγίζει . .

Φυσικα και μου αρέσει να με προσέχουν και να έχουν την έννοια μου. Μου αρέσει επίσης να νιωθω οτι φροντίζω και εχω την έννοια για ενα άλλο πλασμα.

Οι σχεσεις σήμερα δεν ειναι οπως παλαιότερα όπου ένας αντρας ή μια γυναίκα σκεφτόταν, πριν να μπει σε μια σχεση γνωριζωντας πρωτα τα θέλω , τα ορια, τους ορους. Άλλο πράγμα να κανεις τη σχεση χωρις ορους και όπου βγει και άλλο πράγμα να συμφωνείς με τον άλλο για το τι θέλουν και οι δυο. Στην πρώτη περίπτωση ειναι θέμα τύχης αν θα ταιριαξουν δυο άνθρωποι ενω στη δεύτερη καθοδηγειται και υποβοηθείται η σχεση βαση μιας αμοιβαίας συμφωνίας. Δεν υπάρχει σωστό και λαθος στις δυο περιπτώσεις , αλλα ειναι καλύτερα για την αποφυγή των μελλοντικών παρεξηγήσεων και συνεπειών να εξηγούνται δυο πλασματα στα ίσια απο την αρχη χωρις να αφηνουν μια σχεση εις στον αυτόματο πιλότο.

Απο την άλλη , τα κοινωνικά δίκτυα δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν μπει πιο εντονα στις ζωές σχεδόν όλων τα τελευταία δεκα χρόνια. Προσωπικά εχω καταργήσει πριν απο μερικά χρόνια το twitter. Στο twitter ειχα απηυδήσει τόσο πολυ με όλες τις ανοησιες που γράφονταν εκεί μέσα. Το να γράφει κάποιος οτι θέλει πίσω απο μια οθόνη, ειτε πίσω απο ενα ψευδώνυμο , να βρίζει αγνώστους ή γνωστούς , τοτε χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης.

Υπάρχει φυσικά και ο φυσιολογικός ο κόσμος πίσω απο τις οθόνες που γνωρίζει πως να σέβεται τον άλλο σε λεκτικό και σε γραπτό επίπεδο χωρις το θράσος και την αγένεια. Εχω γνωρίσει καλα πλασματα που εξακολουθούν να ανήκουν στο φιλικό μου περιβάλλον με τις ίδιες ανησυχίες για την ζωή την κοινωνία ,την χώρα, φιλοσοφώντας μεταξύ μας, εδώ και αρκετά χρόνια.

Εν κατακλείδι , νιωθω πως δυσανασχετώ πλέον να πηγαίνω με την άνεση μου , σε μια καφετέρια και να βλέπω σχεδον ολο τον κόσμο να σκύβει πάνω στα κινητά του. Ομολογώ πως εκεί που είχα όρεξη σήμερα για να βγω έξω έστω και υπο την βροχή , με το που αντίκρισα το πλήθος στην καφετέρια, σχεδόν ολοι με το κινητό στο χέρι , με έκανε να χάνω την οποια ελπίδα και να νιωθω οτι ζω σε μια κοινωνία «ζόμπι» όπου η μόνη έννοια ειναι να βγάλουν selfie και να απαντήσουν στα notifications .

Ενα φιλικό μου πρόσωπο καποτε μου λέγε πως θα απείχε προσωρινά απο τα οποια σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα ειτε για τα πολιτικά είτε για τα κοινωνικά διότι στεναχωριοταν που δεν γινόταν ευκολα αντιληπτός. Εκπλησσόμουν όμως πολλές φορές που ένω «έτρωγε» του κόσμου το βρισίδι, συνέχιζε να απαντάει σε τυχάρπαστους αγνώστους και αγενείς γνωστούς. Περνούσε δέκα μέρες σποχης απο τα κοινωνικά δίκτυα και μετα ξανα πάλι απο την αρχη . Φαύλος κύκλος. .

Υπαρχει όμως η ζωή και περαν της οθόνης. Υπάρχουν οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν και που δεν προσβάλουν το συνομιλητή τους με άσχημα λόγια και που θέλουν να ειναι καλα.

Ας ξεκολλήσουν λοιπόν οι άνθρωποι για λιγο απο τα κοινωνικά δίκτυα κοιτωντας τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα τα δέντρα και τα βουνά. Ας κοιτάξουν μέσα στα μάτια τον συνάνθρωπο τους που κάθεται σε μια καφετέρια χωρις την έννοια του κινητου. Ας κοιτάξουν τον «περιθωριοποιημένο ανθρωπο» που ζει και ελπίζει, μακρυά απο τα τεχνολογικά τερτίπια και τους online εθισμούς. Ας επιστρέψουν σιγά σιγά στην προ ζόμπι εποχή όπου ολα λειτουργούσαν βάση των συναισθημάτων και οχι βάση των notifications.