Η Ολγκίν, έστειλε μια ανοικτή επιστολή λιγες μέρες πριν την παράδοση της έκθεσης της προς το ΓΓ.

Ενθαρρυντικά τα οσα αναφέρει για την ελπίδα, τους νέους, την επανένωση κλπ.

Απο ολα τα σημεία της, το πιο σημαντικό θεωρώ πως ειναι στο σημείο όπου λεει για τις γνώσεις της στην νευροεπιστημη οι οποιες την βοήθησαν στο να αντιληφθεί τις συμπεριφορές του λαού μας .

Αντιλαμβανεστε οτι η Κύπρος έχει γίνει για κάποιους, ενα είδος ψυχιατρικής έρευνας . .

Συγκεκριμένα λεει «Ως αποτέλεσμα, όταν ένα οδυνηρό παρελθόν διδάσκεται επανειλημμένα, καθίσταται αδύνατο για τους ανθρώπους να είναι ανοιχτοί στην αλλαγή και να πιστεύουν σε μια ελπιδοφόρα εναλλακτική για ένα καλύτερο μέλλον»

Αν την εβλεπα δια ζωσης, θα της ελεγα πως το ίδιο ακριβως έγραφα και γω το 2018 όταν τα ΜΜΕ και κάποια αφυδατωμένα μυαλά, αναμοχλευαν το παρελθον και διατάρασσαν το ειρηνικό κλίμα ειτε ηθελημένα ειτε μη. Ειτε απο ειρηνιστές ειτε απο διχοτομιστες. Διότι το αποτέλεσμα, εν τελει, ήταν το ίδιο. Την δημιουργία δηλαδή, μιας περισσότερης ασυμφωνίας και κυρίως ανασφάλειας.

Έγραφα τότες το 2018, τα εξής:

«Η υπομονή έχει και τα όρια της. Ναι, λίγο πολύ, όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο. Με εκρήξεις θυμού, άλλοτε μεγάλες και άλλοτε μικρές και ο θυμός, γίνεται παράπονο. Το γιατί, απαιτεί απαντήσεις. Ξαναθυμώνεις. Ξαναξεχνάς. Κουβαλάς μονίμως, αυτό το ιστορικό μπέρδεμα ανά τους αιώνες, μέσα στη ψυχή σου. Ξαναθυμάσαι τα μπερδεμένα γεγονότα. Ξαναθυμώνεις με τις συνέπειες. Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας που λέει ο αγαπητός τραγουδιστής εδώ και τόσα χρόνια….σαν φαύλος διχαστικός κύκλος. Κανείς δεν κοιτάζει μπροστά! Στραβάρα μας…

Ζούμε στο νησί της απόλυτης τρέλας. Και όχι δεν μας ψεκάζουν… Όσοι το λένε αυτό, μάλλον, έχουν, μια κρυφή ελπίδα ότι αν σταματήσει ο αρνητικός ψεκασμός, θα είναι όλα καλά και ωραία και ίσως ξαφνικά ξυπνήσουμε και γίνουμε μια μέρα εξυπνότεροι ως προς τις ενέργειες μας, μεταξύ μας, αναφορικά με το χρονίζον κυπριακό πρόβλημα μας. Είμαστε, όμως, από μόνοι μας και χωρίς τη βοήθεια του αρνητικού ψεκασμού, αναντίλεκτα, ένας αφυδατωμένος λαός. Και δεν απευθύνομαι μονάχα στους ελληνοκύπριους, αλλά και στους τουρκοκύπριους. Και γιατί καταλήγω στο συμπέρασμα αυτό; Γιατί η απάντηση βρίσκεται απλούστατα στο μυαλό μας. Ναι δυστυχώς εκεί. Γιατί στο ίδιο νησί ζούμε, και νιώθουν όλοι σχεδόν διχαστικά και παραπονιάρικα. Θυμούνται, θυμώνουν, ξεχνούν και ξανά πάλι από την αρχή, είτε λόγω μακάβριων επετείων, είτε λόγω αργοπορημένων δημοσιευμένων συνεντεύξεων. Και μετά από τόσα χρόνια τι νόημα έχει, για να ξύνεις πληγές; Για να δούμε ποιος και τι φταίει τώρα…Μπα, δεν βαριέσαι;! Αφού σε τελική ανάλυση, αυτό είναι δουλειά των μέσων μαζικής ενημέρωσης, το να ανοίγουν δηλαδή πληγές, νομιζόμενοι κάποιοι ότι με το να ειπωθεί μια ιστορία θανάτων από τον πόλεμο του 1974 ή ακόμα και από τις ταραχές του 1963, είτε των μεν είτε των δε, θα επουλωθούν οι πληγές μας, συγχωρώντας ο ένας τον άλλο. Αλήθεια.. ποιος το σκέφτηκε, να υπενθυμίσει σήμερα, εν έτει 2018, σε εξώφυλλα τουρκοκυπριακών και ελληνοκυπριακών εφημερίδων τα παλαιότερα γεγονότα εις βάθος και άραγε γιατί; Τόσα χρόνια μήπως δεν τα ξέραμε ότι και μεις κάναμε πολλά και πως και αυτοί έκαναν πολλά; Ναι, δυστυχώς τα ΜΜΕ είτε ηθελημένα, είτε χωρίς δεύτερη σκέψη, ευθύνονται για αυτό το φαύλο διχαστικό κύκλο.»

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Αργοπορημένες υπενθυμίσεις…