Ξεκινήσαμε νωρίς, από το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, με χαμόγελα, ενέργεια και ενα κοινο σκοπό : να τρέξουμε μαζί. Όχι για αγώνα, αλλά για την εμπειρία και κυρίως για να γνωρίσουμε τον τόπο.

Φτάνοντας στο Λάρνακα της Λαπήθου, στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, η τοποθεσία μας εξέπληξε ευχάριστα. Βουνά, μονοπάτια, κατσίκια, βοσκοί, γαϊδουράκια. . εικόνες απλές, αυθεντικές. Περάσαμε και από την εκκλησία «Παναγία των Καθαρων», γεμάτη ιστορία με μια σιωπηλή δύναμη.

Σημερα δεν ήταν μόνο ενα χαλαρό τροχαδιν των 8 χλμ. Ήταν κυρίως μια υπενθύμιση.
Ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε.
Να γνωριζόμαστε.
Να γεφυρώνουμε αποστάσεις, οχι μόνο σε χιλιόμετρα. .

Κλείνωντας με ένα απλό brunch με κουλούρια χαλούμι και ντομάτα, καθίσαμε για να ξεκουραστούμε και ακούγαμε την κυρία Θεοδωρα, να μας εξιστορεί ιστορίες και αναμνήσεις από το χωριό της το Αγριδάκι. Η φωνή της γέμιζε συγκίνηση. .

Σήμερα, ήμασταν άνθρωποι, που ζουν στην ίδια χώρα με μνήμες και με μια κρυφή ελπίδα ( εάν υπάρχει ακόμα ) για το αύριο. .

Ευχαριστούμε τους διοργανωτές του Rununite για την ωραία πρωτοβουλία και διοργάνωση και κυρίως γιατι μας υπενθύμισαν οτι ο τόπος μας αξιζει.