Ξεκινήσαμε νωρίς, από το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, με χαμόγελα, ενέργεια και ενα κοινο σκοπό : να τρέξουμε μαζί. Όχι για αγώνα, αλλά για την εμπειρία και κυρίως για να γνωρίσουμε τον τόπο.

Φτάνοντας στο Λάρνακα της Λαπήθου, στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, η τοποθεσία μας εξέπληξε ευχάριστα. Βουνά, μονοπάτια, κατσίκια, βοσκοί, γαϊδουράκια. . εικόνες απλές, αυθεντικές. Περάσαμε και από την εκκλησία «Παναγία των Καθαρων», γεμάτη ιστορία με μια σιωπηλή δύναμη.

Σημερα δεν ήταν μόνο ενα χαλαρό τροχαδιν των 8 χλμ. Ήταν κυρίως μια υπενθύμιση.
Ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε.
Να γνωριζόμαστε.
Να γεφυρώνουμε αποστάσεις, οχι μόνο σε χιλιόμετρα. .

Κλείνωντας με ένα απλό brunch με κουλούρια χαλούμι και ντομάτα, καθίσαμε για να ξεκουραστούμε και ακούγαμε την κυρία Θεοδωρα, να μας εξιστορεί ιστορίες και αναμνήσεις από το χωριό της. Η φωνή της γέμιζε συγκίνηση. .

Σήμερα, ήμασταν άνθρωποι, που ζουν στην ίδια χώρα με μνήμες και με μια κρυφή ελπίδα ( εάν υπάρχει ακόμα ) για το αύριο. .

Ευχαριστούμε τους διοργανωτές του Rununite για την ωραία πρωτοβουλία και διοργάνωση και κυρίως γιατι μας υπενθύμισαν οτι ο τόπος μας αξιζει.