Σήμερα ειναι η παγκόσμια μερα Αμφιβληστροειδούς και της Μελαγχρωστικης Αμφιβληστροειδοπάθειας .

Καποιοι γιορτάζουν την μερα μια φορά τον χρόνο.

Κάποιοι άλλοι την ζουν, όμως, κάθε μερα . .

Η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια δεν είναι μόνο μια πάθηση που αφορά την όραση. Είναι μια κατάσταση που, σταδιακά, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις πράγματα που κάποτε θεωρούσες αυτονόητα και δεδομένα.

Ειναι το να χάνεται η ικανότητα του να περπατάς σε ενα σκοτεινό δωμάτιο ενω οι υπόλοιποι κινούνται χωρις την δυσκολία .

Ειναι το να μην μπορεις να δεις ποιος σε χαιρετά από μακρυά.

Ειναι το να μαθαίνεις να παρατηρείς συνεχώς τα εμπόδια, τις λακκούβες, τα σκαλοπάτια και οτιδήποτε βρίσκεται εκτός του χρήσιμου οπτικου πεδίου σου.

Το να θέλεις περισσότερη ώρα για να προσανατολιστείς .

Το να χρειάζεται να εξηγείς στους άλλους «ναι μπορω να δω, αλλα οχι οπως βλέπεις εσυ»

Η απώλεια της όρασης μπορεί να μην ειναι απότομη αλλα έρχεται σταδιακά και μαζι με την απώλεια , μαθαίνεις πως να προσαρμόζεσαι κάθε φορά και διαφορετικά .

Το να προσπαθεις να κοιτάζεις δηλαδή την ζωή με ενα διαφορετικό φακό .

Και ίσως το σημαντικότερο:

Το να μην αφήνεις το σκοτάδι να σταματήσει τη ζωή.

Γιατί πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένας άνθρωπος που συνεχίζει να εργάζεται, να περπατά, να ταξιδεύει, να γελά, να αγαπά, να ονειρεύεται και να προσπαθεί. .