Η ανακοίνωση της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρίας Άνχελα Ολγκίν, για την προετοιμασία νέας συνάντησης 5+1 δημιουργεί ακόμη μία ευκαιρία για επανεκκίνηση της προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού. Το ερώτημα, όμως, παραμένει το ίδιο: αντιλαμβανόμαστε πραγματικά πόσο περιορισμένος είναι ο χρόνος;

Τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί σε ένα μέρος της κοινωνίας η αντίληψη ότι το Κυπριακό αποτελεί μια «παγωμένη» διένεξη, ένα πρόβλημα που μπορεί να παραμένει άλυτο χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες. Πρόκειται για μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η πραγματικότητα είναι ότι κάθε χρόνος που περνά δημιουργεί νέα τετελεσμένα επί του εδάφους, μεταβάλλει δημογραφικά δεδομένα και απομακρύνει την προοπτική μιας κοινά αποδεκτής λύσης.

Η διχοτόμηση δεν είναι μια σταθερή κατάσταση. Είναι μια διαδικασία που βαθαίνει καθημερινά. Όσο η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη, τόσο ενισχύονται οι συνθήκες που καθιστούν τη διαίρεση μόνιμη και μη αναστρέψιμη. Και όταν μια ήττα παγιώνεται πολιτικά και ιστορικά, οι συνέπειές της δεν περιορίζονται στα κατεχόμενα εδάφη ή στους πρόσφυγες. Επεκτείνονται στο μέλλον ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού.

Η Κύπρος βρίσκεται σε μια περιοχή έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα διαμορφωθεί το περιβάλλον ασφαλείας τις επόμενες δεκαετίες. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι η συνέχιση του σημερινού αδιεξόδου δεν εγγυάται την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Αντίθετα, δημιουργεί νέες αβεβαιότητες για τις επόμενες γενιές.

Γι’ αυτό η προσπάθεια για λύση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια τυπική διπλωματική διαδικασία. Είναι ζήτημα στρατηγικής επιβίωσης και ιστορικής ευθύνης. Η επανένωση της πατρίδας μας δεν αφορά μόνο τη δικαίωση του παρελθόντος· αφορά πρωτίστως τη διασφάλιση του μέλλοντος.

Ο χρόνος στο Κυπριακό δεν είναι ουδέτερος. Και όσο καθυστερούμε να το αντιληφθούμε, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος για τον τόπο μας.